Καλώς ήλθατε στο aerodata.gr, την πιο πλήρη ελληνική αεροπορική εγκυκλοπαίδεια στο Internet.

SX-122 | June 1978
SX-122 CN: 94 Constr.Year: 1978
Type: Glasflugel H-303 Mosquito
Operator: ΑΝΕΜΟΛΕΣΧΗ ΑΘΗΝΩΝ
Date: June 1978
Place: Dekelia Airport, Tatoi, Greece. LGTT

Το SX-122 ήταν το αδελφό σκάφος του Mosquito SX-123.  Παραγγέλθηκαν ταυτόχρονα στον κατασκευαστικό οίκο Glasflugel της Γερμανίας, το 1977. Η παράδοση των ανεμοπτέρων θα γινόταν στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου στο Linningen, 35 περίπου χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Στουτγάρδης.


Η Ανεμολέσχη Αθηνών οργανώνει αποστολή με δυο αυτοκίνητα και τέσσερις οδηγούς προκειμένου να ταξιδέψουν στην Γερμανία για την παραλαβή των ανεμοπτέρων, τον Μάρτιο 1978.


Τα ανεμόπτερα μετά τις απαραίτητες διαδικασίες παράδοσης,  αποσυναρμολογήθηκαν και τοποθετήθηκαν στους ειδικά σχεδιασμένους φορείς (trailers). Το ταξίδι προέβλεπε τη ρυμούλκηση των τρέιλερς, μήκους 8 μέτρων, από ιδιωτικά αυτοκίνητα, που θα χρησιμοποιούσαν το οδικό δίκτυο της Γιουγκοσλαβίας προκειμένου να έλθουν στην Ελλάδα.


Κατά την διάρκεια του ταξιδιού το ένα αυτοκίνητο (αυτό που ρυμουλκούσε το SX-123) θα έχει ένα τροχαίο ατύχημα. Παρά ταύτα το ταξίδι θα συνεχιστεί και λίγες μέρες αργότερα τα δυο ανεμόπτερα θα βρίσκονται στο αεροδρόμιο Τατοΐου, που ήταν και ο τελικός τους προορισμός.


Μετά τους απαραίτητες διαδικασίες, το Mosquito SX-122 λαμβάνει το Νο 207 πιστοποιητικό νηολόγησης, στις 5 Μαΐου 1978, από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Αμέσως αρχίζει τις πτήσεις με έδρα το Τατόι, με τους πιο πεπειραμένους ανεμοπόρους στα χειριστήριά του. Όσοι το πετούν είναι πραγματικά ενθουσιασμένοι με τις επιδόσεις του.


Το περιοδικό Αθλητική Αεροπορία τεύχος 23, κυκλοφορεί τον Μάιο 1978 και αφιερώνει το εξώφυλλο στο καινούργιο ανεμόπτερο SX-122, της Ανεμολέσχης Αθηνων, που ποζάρει μαζί με την ανεμοπόρο, Πολυτίμη “Πόλυ” Μπόζνου (πτυχίο ανεμοπτέρων ΥΠΑ Νο34).


Στις αρχές Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, το ανεμόπτερο αναγκάζεται να προσγειωθεί εκτός αεροδρομίου στην περιοχή της Κωπαΐδας. Κατά την προσγείωση, η άτρακτος παθαίνει ζημιές και αποκόπτεται το ουραίο πτέρωμα από την υπόλοιπη άτρακτο.


Όταν πρόκειται να εκτελεστούν πτήσεις ταξιδίου με ανεμόπτερο, ο χειριστής μεριμνά για την μεταφορά του ανεμοπτέρου από το σημείο προσγείωσης (εάν ειναι εκτός αεροδρομίου) πίσω στην βάση του.


Ο χειριστής πραγματικά είχε κάνει πρόβλεψη και είχε οργανώσει την διαδικασία. Πριν απογειωθεί άφησε τα κλειδιά του ιδιωτικού του αυτοκινήτου στον ανεμοπόρο και αερορυμουλκό της Ανεμολέσχης, Στέλιο Μετινίδη (πτυχίο ανεμοπτέρων ΥΠΑ Νο28), που ήταν επαγγελματίας αυτοκινητιστής και του είχε εμπιστοσύνη.


Μετά την γνωστοποίηση του σημείου προσγείωσης του ανεμοπτέρου, ο Στέλιος Μετινίδης με δύο ακόμη ανεμοπόρους, ξεκινούν από το αεροδρόμιο Τατοΐου για την Κωπαΐδα.


Στην διαδρομή μέσω της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας, το αυτοκίνητο μαζί με το άδειο τρέιλερ του ανεμοπτέρου, ανατρέπονται και βγαίνουν από το δρόμο. Ήταν το ίδιο αυτοκίνητο που είχε ανατραπεί στη Γιουγκοσλαβία πέντε μήνες νωρίτερα.


Αποτέλεσμα του ατυχήματος είναι να βρει τραγικό και ακαριαίο θάνατο ο οδηγός Στέλιος Μετινίδης. Ο δεύτερος ανεμοπόρος, που καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητου. εκσφενδονίζεται μέσα από το πίσω τζάμι, πολλά μέτρα μακριά από το αυτοκίνητο. Ήταν κατά τύχη και αυτός αυτοκινητιστής στο επάγγελμα. Στην αρχή δεν φαίνεται να έχει τραυματιστεί σοβαρά. Τελικά  αποδεικνύεται ότι είχε σοβαρό τραυματισμό στην σπονδυλική στήλη. Χρειάστηκε να παραμείνει κλινήρης για περίπου τέσσερις  μήνες, σε οριζόντια θέση, κατά το δυνατόν ακίνητος, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κατάστασή του. Ο τρίτος επιβαίνων, ο νεότερος στην ηλικία ανεμοπόρος, βγήκε από το αυτοκίνητο, όταν αυτό ακινητοποιήθηκε χωρίς γρατζουνιά. Να σημειωθεί ότι ήταν ο μόνος που είχε χρησιμοποιήσει την ζώνη ασφαλείας που διέθετε το αυτοκίνητο, σε όλες τις θέσεις των επιβαινόντων.


Μετά το τραγικό γεγονός που βίωσε η ανεμοπορική κοινότητα, το Mosquito SX-122 αποστέλλεται στο εργοστάσιο κατασκευής στην Γερμανία, προκειμένου να επισκευαστεί η ζημιά που είχε υποστεί κατά την τελευταία προσγείωση.


Το ανεμόπτερο είναι έτοιμο στα τέλη της άνοιξη του 1979. Εκείνη την εποχή προετοιμάζονται οι πρώτοι Πανελλήνιοι αγώνες ανεμοπτέρων, που θα φιλοξενηθούν  στην νεοσύστατη τότε αερολέσχη Εδέσσης.


Μια ομάδα ανεμοπόρων ξεκινά με ιδιωτικό αυτοκίνητο να παραλάβει από την Γερμανία το SX-122 και να το φέρει στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια τελικός προορισμός στην επιστροφή ήταν το αεροδρόμιο Παναγίτσα της Έδεσσας. Έτσι το ανεμόπτερο θα έπαιρνε μέρος στους αγώνες που θα ξεκινούσαν σε λίγες μέρες. Το ανεμόπτερο φθάνει στην Έδεσσα χωρίς κανένα απρόοπτο.


Μια μέρα κατά την διάρκεια των αγώνων, ένας ανεμοπόρος από την Αθήνα, ζητά να κάνει μια πτήση εκτός αγωνιστικού προγράμματος. Μια και ο ίδιος δεν ήταν αγωνιζόμενος δεν υπήρχε αντίρρηση και έτσι απογειώθηκε με το SX-122 για μια τοπική πτήση αναψυχής, γύρω από το αεροδρόμιο.


Σύμφωνα με την εξιστόρηση του ίδιου στην αρχή, κατευθύνθηκε προς την κορυφή που βρίσκεται έξι χιλιόμετρα δυτικά του αεροδρομίου, πάνω από το χωριό Άγιος Αθανάσιος. Όταν έφτασε εκεί είδε ένα χιλιόμετρο δυτικότερα, την κορυφή Πιπερίτσα (υψόμετρο 1950 μέτρα) την οποία αποφάσισε να την εξερευνήσει ανεμοπορικά.  

Η εξερεύνηση δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και πήρε ανατολική πορεία προκειμένου να επιστρέψει στο αεροδρόμιο. Μοναδικό εμπόδιο η κορυφή των 1700 περίπου μέτρων πάνω από τον Άγιο Αθανάσιο, που βρισκόταν ανάμεσα στον ίδιο και στο αεροδρόμιο της Έδεσσας. Αυτό που ζήτησε ο χειριστής από το ανεμόπτερό του, ήταν κάτι πέρα από τις δυνατότητές του. Το αποτέλεσμα ήταν να χτυπήσει με μεγάλη ταχύτητα στο έδαφος και μετά από κάμποσα μέτρα συρσίματος να ακινητοποιηθεί ανάποδα με την καλύπτρα στο χώμα. 

Ο ανεμοπόρος, μετά το πρώτο σοκ, καταλαβαίνει ότι δεν έχει τραυματισθεί πουθενά. Ευτυχώς διότι η κατάστασή του και χωρίς τραυματισμό είναι πολύ δύσκολη. Δεμένος στο πιλοτήριο σε ένα ανεμόπτερο αναποδογυρισμένο, από πάνω του χωρίς να μπορεί να κουνηθεί, δεν είναι κάτι ευχάριστο. Αν προστεθεί ότι είναι κοντά στην κορυφή του βουνού, μακριά από οτιδήποτε και χωρίς επικοινωνία, τότε τα πράγματα μοιάζουν απελπιστικά. 

Έτσι ανάποδα όπως ήταν, κάποια στιγμή σκέφτηκε, ότι θα περάσουν ήμερες μέχρι να τον βρουν. Η λύση δόθηκε από την καλύπτρα του ανεμοπτέρου που ευτυχώς είχε σπάσει και έτσι του επέτρεψε με μεγάλη προσπάθεια να συρθεί και να βγει από τα συντρίμμια.


Άρχισε να περπατά προς την μεριά που υπολόγιζε ότι ήταν το κοντινότερο χωριό. Μετά από πορεία χιλιομέτρων, η κακή του τύχη τον έφερε μπροστά σε ένα μαντρί που για φύλακες είχε τσοπανόσκυλα. Λίγο έλειψε να τον κατασπαράξουν. Ο ίδιος ομολογεί ότι φοβήθηκε πάρα πολύ. Τελικά μετά από μερικές ακόμη ώρες πεζοπορίας βρέθηκε στο χωριό Άγιος Αθανάσιος και στον πολιτισμό.


Στο σημείο που βρισκόταν το ανεμόπτερο δεν είναι εύκολο να πλησιάσει αυτοκίνητο, έτσι ο ανεμοπόρος,  Γιάννης Στουγιαννίδης (πτυχίο ανεμοπτέρων ΥΠΑ Νο35), προθυμοποιείτε να ανέβει στον τόπο του ατυχήματος, προκειμένου να αξιολογήσει την κατάσταση του ανεμοπτέρου. Εκτός από ανεμοπόρος ο Στουγιαννίδης είχε και εργοστάσιο κατασκευής σκαφών θαλάσσης. Γενικότερα ασχολείτο με κατασκευές από υαλονήματα και πολυεστέρα, είχε δε μεγάλη γνώση αυτών των υλικών.


Ανεβαίνοντας στην κορυφή καταλαβαίνει αμέσως ότι οι πτέρυγες είναι ολοκληρωτικά κατεστραμμένες και δεν μπορούν να επισκευαστούν. Εν αντιθέσει, η άτρακτος είχε ελάχιστες ζημιές. Η απόφαση είναι να εγκαταλειφθούν οι πτέρυγες επί τόπου και να διασωθεί η άτρακτος. Οι φήμες λένε ότι οι πτέρυγες χρησιμεύουν, ακόμη και σήμερα, για φράχτη κάποιου χωραφιού, ψηλά στο βουνό πάνω από τον Άγιο Αθανάσιο.


Η άτρακτος έρχεται στην Αθήνα και οδηγείται στο εργοστάσιο του Γιάννη Στουγιαννίδη, όπου επιδιορθώνονται οι όποιες μικρές ζημιές. Μαζί με το ειδικό για το ανεμόπτερο τρέιλερ, διατίθενται προς πώληση στην διεθνή αγορά. Αγοραστής βρέθηκε στην Μεγάλη Βρετανία (μάλλον ο ενδιαφερόμενος είχε σπάσει την άτρακτό του σε κάποια προσγείωση) ο οποίος αγοράζει την άτρακτο και το τρέιλερ. Εκεί χάνονται τα ίχνη της ατράκτου του SX-122. Ελπίζουμε η άτρακτος να πετά ακόμη χωρίς προβλήματα.


Η διερεύνηση του ατυχήματος έγινε από την ΥΠΑ (ακόμη δεν υπήρχε η Ανεξάρτητη Επιτροπής Διερεύνησης Ατυχημάτων) και εκδόθηκε επίσημο πόρισμα. Το νηολόγιο του αεροσκάφους ακυρώθηκε αναδρομικά την ημερομηνία του ατυχήματος, 8 Ιουνίου 1979.


Για την ιστορία πρέπει να αναφερθεί ότι ο τελευταίος πιλότος που πέταξε το SX-122 και που παραλίγο να τον φάνε τα σκυλιά, ήταν ο ίδιος που ένα χρόνο νωρίτερα είχε προσφερθεί να πάει στην Κωπαΐδα να μαζέψει το ίδιο ανεμόπτερο, όταν η άτρακτός του είχε γίνει δυο κομμάτια. Ήταν ο ίδιος που σαν επιβάτης του μοιραίου αυτοκινήτου, είχε μείνει για τέσσερις μήνες ανάσκελα στο κρεβάτι του.


Το Mosquito SX-122 (s/n 94) από τον ένα χρόνο που το νηολόγιό του ήταν εν ισχή, πέταξε μόνο τρεις μήνες, πετώντας ελάχιστες ώρες. 

Δυστυχώς ήταν αρκετές, προκειμένου να γράψει μια θλιβερή αεροπορική ιστορία.

Timestamp: 10 May 2016 - 07:29:54